• |
ide | kryesore

Rama – deputetëve të PD: Ju jeni si mbeturina të Partisë së Punës

-Instant, Arkiva, Lajme, Të fundit

Edi Rama gjatë fjalës së tij nga foltorja e Kuvendit iu përgjigj akuzave të opozitës për rritjen e çmimit të energjisë elektrike dhe hidrokarbureve duke deklaruar se nëse dikush do të dëgjonte retorikën e opozitës në Kuvend dhe mos t‘i njihte si personazhe politikë do të mendonte se ishin mbeturina të Partisë së Punës dhe jo përfaqësues të një parti të djathtë pro tregut të lirë.


Gjithashtu kryeministri theksoi se çmimi i naftës dhe benzinës sot është më lirë se në vitin 2013, kur Partia Demokratike u largua nga pushteti.


Kjo deklaratë e Ramës ka sjellë irritimin e opozitës ku shumë deputetë kanë ngritur zërin dhe nuk kanë munguar as ofendimet. Deputeti demokrat Belind Këlliçi i është drejtuar Ramës me fjalën “idiot”, ndërsa kryeministri Rama ka preferuar që të vazhdojë fjalën e tij pa replikuar me ta.

Më tej, Rama nga foltorja e Kuvendit ka akuzuar opozitën se po përsërit të njëjtën gjë prej 8 vitesh dhe kjo sipas tij nuk do t’i shpëtojë nga humbja.

“Aty ju kam gjetur, aty do ju lë nëse vijoni të përsërisni të njëjtën gjë duke i marrë shqiptarët për budallenj. Kjo është zgjedhja juaj. Aq më pak kur jeni në një garë kush është kukulla e kush është pengu, e kush s është as kukull as peng,” tha Rama.

10 Comments

  1. Sali Berisha është figura më e spikatur e tranzicionit post-komunist dhe politikani i cili ka influencuar më shumë nga gjithë të tjerët zhvillimet social-politike në Shqipëri në tre dekadat e fundit. Ai është një figurë e mbushur plot me dështime e suksese dhe plot me mëkate e mirësi. Duam apo nuk duam ne, Berisha do të ketë vendin e tij në historinë e Shqipërisë dhe në memorjen tonë kombëtare.

    Ai është produkti më i spikatur i kësaj gjenerate dhe madje ndër më të spikaturit në historinë e kombit. Ajo që e bënë të veçantë figurën e Berishës është aftësia për të gjeneruar dashuri dhe urrejtje në të njejtën kohë. Por të qenit një figurë polarizuese mund t’i dedikohet më së shumti polarizimit të shoqërisë shqiptare sesa vet Doktorit, siç preferojnë t’a quajë shumëkush.

    Në një shoqëri si e jona, e polarizuar dhe e ndarë në bazë jo thjesht ideologjie por edhe krahine dhe feje, një figurë transformative si ajo e Berishës doemos do të ishte polarizuese. Nëse ai do të kishte qënë, le të themi, nga Vlora, Gjirokastra, ose Korça, Berisha do të ishte parë shumë më ndryshe nga të gjithë ne, dhe mbase nga një këndvështrim shumë herë më pozitiv.

    Por ky është Berisha, këta jemi ne, dhe ky është realiteti ynë.

    Pavarësisht disa faktorëve jo favorizues, në jetën e tij politike, Berisha ka qënë shpesh i përkëdhelur nga fati, edhe kur u vu në krye të Partisë Demokratike (PD), edhe gjatë rrëmujave të viteve 1997-98, edhe kur u rikthye në pushtet në 2005-ën. Por mbi të gjitha, Berishës i buzëqeshi fati atëherë kur kërkush nuk e priste: në një kohë kur ai po dergjej politikisht dhe krrusej fizikisht.

    Në një kohë kur pritej që Sali Berisha të përfshihej në debate parlamentare mondane me Erjon Braçen dhe Taulant Ballën si një deputet në prag pensioni, fati i dha atij mundësinë e artë për qenë sërish në krye të një kauze politike e cila ka potencialin për të filluar një epokë të re në politikën shqiptare.

    Po, Sali Berisha është një politikan dhe udhëheqës epokal. Tre dekada më parë, ai ishte protagonisti kryesor i çeljes së epokës së tranzicionit kurse tani ai është protagonisti kryesor për të mbyllur atë epokë dhe për të filluar një epokë të re pjesë e të cilës ai nuk mund të jetë dot. Beteja politike që po bën Berisha sot nuk është betejë kundër Lulzim Bashës, Edi Ramës, apo edhe ambasadores amerikane.

    Kjo është lufta e Berishës kundër Berishës. Kjo është beteja e tij e fundit, dhe mbase beteja e vetme e tij nga e cila përfiton më shumë Shqipëria sesa Berisha. Ata që përpiqen t’a portretizojne çështjen berisha si cështje amerikane ose nuk e kanë haberin nga politika e jashtme dhe e brendshme e Shteteve të Bashkuara të Amerikës (ShBA) ose kërkojnë të përdorin Amerikën si instrument për të arritur qëllimet e tyre në Shqipëri.

    Në variantin më të keq të mundshëm, qarqe politike shqiptare mund të kenë lobuar Departamentin e Shtetit përmes grupeve te interesit në ShBA për të sulmuar Berishën duke e shpallur atë non grata. Kjo është një praktikë e njohur në ShBA, në çdo departament apo agjenci të qeverisë federale.

    Por çështja nëse Sali Berisha duhet të jetë apo jo antar i grupit parlamentar apo kryetar i PD-së është totalisht një çeshtje shqiptare, e cila i takon kësaj partie.

    Cilido diplomat, i cili apo e cila ndërhyn për të vendosur nëse Berisha duhet të jetë ose jo anëtar i grupit parlamentar demokrat, nuk përfaqëson ShBA-të por preferencat e tij, apo saj personale. Ka pasur raste në historinë e ShBA-ve kur është ndërhyrë në aferat e një shteti të huaj në nivelin operacional për arsye gjeostrategjike, por kjo gjë nuk është bërë kurrë nga ambasadorët, por nga shërbimet e inteligjencës, dhe kjo gjë kurrë nuk është bërë kundër një personi të vetëm, aq më pak kundër një personi në pension politik.

    Ambasadorët amerikanë janë përfaqësues të Presidentit amerikan dhe si të tillë ata duhet të ruajnë, mbi të gjitha, prestigjin e zyrës së Presidentit të ShBA-ve. Dhe kjo gjë nuk bëhet duke u zhgrryer në llumin e politikës shqiptare, pasi politikanët shqiptarë të tërheqin në nivelin e tyre dhe të mundin me eksperiencën e tyre.

    Përveç portretizimit të cështjes berisha si një cështje amerikane, kundërshtarët e Berishës gjithashtu propagandojnë se qëllimi i “Foltores” së Berishës është të kthejë këtë të fundit në krye te PD-së. Berisha i ka mundësitë për ta marrë PD-në, por ai e di shumë mirë se qëndrimi i tij në krye të PD-së do e ndante ose shkatërronte partinë.

    Ndonëse ai adhurohet nga një pjesë e mirë e partisë, ai përsëri shihet si e shkuara e lavdishme, por kurrsesi si e ardhmja premtuese e saj. Dergjia politike e Berishës në tetë vitet e fundit, gabimet trashanike të Lulzim Bashës të aprovuara në heshtje ose të mos denoncuara në publik nga Berisha, dhe mosha e thyer e këtij të fundit e bëjnë të pamundur një të ardhme berishiane në PD.

    Por edhe qëndrimi i Bashës në krye të PD-së do e ndante ose shkatërronte këtë të fundit në një mënyrë krejtësisht të pariparueshme. Fakti që Basha nuk pati guximin dhe fuqinë të vriste politikisht babanë e tij politik për tetë vite rresht, por papritur e bëri këtë gjë me ndihmën e qarqeve jashtë PD-së e bënë Bashën të shihet si një “dorac” (jo vrasës) dhe dordolec i instaluar në krye të partisë.

    Si i tillë, ai jo vetëm nuk është parë por as nuk ka për tu parë ndonjëherë nga demokratët si “babai” i partisë. Si rrjedhojë, adhuruesit e Berishës, por jo vetëm, më së shumti në bazë, por edhe në qendër, me shumë gjasa do e braktisin PD-në. Në sytë e tyre, si Basha dhe Rama do të shiheshin si dy anë të së njëjtës medalje me të cilët ata nuk i lidh asnjë vlerë apo interes politik.

    Me pakë fjalë, i vetmi qëllim që i ka ngelur tani Berishës është largimi me nder nga politika si luftëtar dhe si kryetar i partisë që ai bashkë-krijoi dhe i vetëm drejtoi për afro tre dekada. Dhe këtu fati i buzëqeshi përsëri. Figurina politike që ai vuri ne krye të PD-së tetë vjet më parë u kthye befas në shpëtimtarin e tij të madh, me shumë gjasa në mënyrë të pavetëdijshme.

    Lulzim Basha, përmes vendimit të tij, e shpëtoi Berishën nga një fund i turpshëm, të cilin vetë Berisha e vendosi në mënyrë të pavetëdijshme dhe egoiste vite më parë. Nëse Basha nuk do kishte marrë vendimin për të përjashtuar Berishën, me shumë gjasa që ky i fundit do të kishte një fund politik të turpshëm nën “kthetrat” e Erion Braçes dhe Taulant Ballës.

    Thjesht imagjinoni Berishën e mpakur politikisht dhe plakur fizikisht duke u endur në parlamentin shqiptar, duke iu marrë goja dhe dridhur dora në përpjekje për të mbrojtur veten nga të tallurat e deputetëve te tjerë. Do të ishte një skenë vërtet për të ardhur keq.

    Parë nga ky këndvështrim, armiku i vetëm i Berishës është vetja e tij, dhe tani është koha që ai të shpëtojë veten nga Berisha. Basha nuk arriti ta vriste dot “babain” e tij politik për tetë vjet rresht, dhe babait tani nuk i ka ngelur rrugë tjetër veçse të vrasë veten për të evituar një fund politik të turpshëm, si i paraardhësve të tij politik. Fati ia dha këtë mundësi për të fundit herë, jo vetëm për vete por edhe për shqiptarët.

    Në të vërtetë, kjo luftë e Berishës është gjithashtu edhe lufta politike e shqiptarëve për të shpëtuar nga shqiptarët, të cilët në një shekull egzistencë kanë prodhuar në mënyrë të vazhdueshme variante të ndryshme të Berishës. Berisha i ka treguar gjeneratës sonë se si politikanët tanë duhet dhe nuk duhet të jenë. Ai është në të drejtën e Zotit për të korigjuar veten, ashtu siç duhet të bëjmë të gjithë ne. Ndaj le t’i japim Berishës atë që i takon Berishës!

    ——————-

    Bledar Prifti është Profesor i Asociuar i Shkencave Politike ne Kolegjin e Shën Petersburgut, Florida, USA, dhe pedagog i jashtëm i Studimeve Ndërkombëtare në Universitetin e Floridës Jugore.

    Ai është autor i librit Politika e Jashtme e Shteteve të Bashkuara në Lindjen e Mesme: Rasti për Vazhdimësi (US Foreign policy in the Middle East: The Case for Continuity, Palgrave McMillan, 2017 )

  2. Po ti kush je???Mbeturina e bllokut. Po ata që të votojnë kush janë ish vrasësit e trashëgimtarët e tyre dhe një pjesë e madhe e PP.Pra ti shan vetveten!!!!Po kishte ish komunistë e ka në Pd por ajo ishte pjesa më intelektuale e saj.E megjithatë ti ja kalove PP.Ke krijuar një grup kriminal në PS më keq se mëma e saj.

  3. “Epopeja e Ballit Kombëtar”
    Shefqet Musaraj

    U mbyt gjemia
    Me federalë.
    “ – Vraponi burra,
    Kush mund të dalë!

    Pacet fashizmit
    E Vinceremos
    Se iku koha
    E Babaqemos.

    Pa me fashizmin
    Glorian romane
    Vate dhe çorba
    Musoliniane…

    Ç’e ndreq me popullin
    që s’di ç’kërkon!
    Do kthyer fleta
    Sa s’është vonë!

    Pa dy – tri pushkë
    Dhe ne armiqve
    Addio bello
    Pronë e çifliqe!

    Do na mbulojnë
    Plehrat e tokës,
    Do ngrihen këmbët
    T’i bien kokës.

    Do dalë djalli
    Nga fundi i dheut
    Do ngrihet bujku
    T’i thotë beut:

    – Ç’bëje zotrote
    Bej efendi,
    Kur unë luftoja
    Për Shqipëri? –

    Pa do na nxjerr
    Kushedi ç’deftere
    Zjarri i xhehenemit
    Mbi ne do bjerë…!

    Prandaj o burra!
    Dhe ne në çetë.
    Atdhenë e lirë
    Ta bëjmë vetë.

    T’i kthejmë krahët
    mikut që patmë,
    t’i marrëm xhanë,
    se ndryshe vamë…!”

    Pa kur t’i shohësh
    Dervenë – dervenë
    Në vend të pushkëve
    Gota dhe enë.

    Jaka të ngrira,
    Bastun, ombrella,
    Pantofla, guante,
    Pizham, kapella.

    Të gjithë të pushkës,
    Të gjithë të malit…
    Tani që i ranë
    Patkonjtë kalit.

    Na ngordhi kali
    I ranë thonjtë
    Ç’po vrapon balli
    T’i heqë patkonjtë.

    “Na zien në deje
    Gjak shqiptari,
    S’durojmë kurrë
    Zgjedhë barbari!

    Do bëjmë luftë
    De more de.
    Si lum ti popull
    Mezi na ke!”

    Pa nis dollia
    Theren kurbanët
    Varda rakia
    “Poshtë italianët!”

    “Do bëjmë luftë
    Do tundim malet”
    Dhe fshati qeshet
    Dhe bota tallet

    Dhe vendi pyet
    “Ç’vapor i solli?
    Ku ish gjer dje
    Kjo farë sokoli?!

    Ç’thua ti Daj Ceno?”
    “ – S’di gja o vlla
    Me bahen janë bullica
    Në tevdil hava…”

    “Do bëjmë luftë
    Me armiq barbarë,
    S’keni ku futeni,
    Dridhuni tradhtarë!”

    “Kush janë tradhtarët?”
    “Shohim e bëjmë,
    Të marrim frenat
    Pastaj e gjejmë…”

    “E bënë luftën
    Me pula strena,
    Tash dun dhe frena…”
    – Gjëmon Daj Cena

    “-Dynjanë sulltanë
    E ndërruan këta horra
    Dhe një herë dajakun
    S’e lëshuan nga dora.

    Tash tek ne vrapin
    Si qentë për petulla,
    Me na heq sytë,
    me na vu vetulla…

    Po kush s’i njef se..!
    Nji ku ua thot daja
    Me kësi horrllëqesh
    Është ngope dynjaja!”

    Pëllëmbë e gjak
    Andej matanë.
    Luftojnë e s’tuten
    Bijtë partizanë.

    As bukë,as ujë,
    As leckë veshur.
    Këpucët shqyer.
    Po armët ngjeshur.

    Nga lufta kthehen
    Shkëmbinjsh dëbojë
    me gaz në buzë,
    me këngë në gojë.

  4. Në vëndim tim në vëndin tënd, një i çmendur një vënd e çmënd’, ishin vargjet e cituara nga Grida Duma, por duke harruar se këto vargje, Agolli i shkroi në parlament gati 28 vite më parë, duke dëgjuar një fjalim të ish-kreut të PD-së, Sali Berishës.

  5. Qe ta jane mbeturina kjo nuk diskutohet deri sa jane shitur tek ti o hajdut, dhe mund te jene mbeturina te PPSH-urres; port i o hale, je meturie e mbeturinave, e te gjethe girzeve shqiptare te marra se bashku!

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.

Kthehu